יסוד — דער קאַנאַל און דער חדר

דאָס בילד וואָס ווערט גענוצט אויף דעם בלאַט איז מיט כוונה געאָמעטריש: אַ באַשטימטע פֿאָרעם גייט אַראָפּ, אַ חדר פֿאַרהוילט זי, און וואָס עס קומט אַרויס אונטן האָט אַן אַנדערן סדר. עס איז דאָ קיין ביאָלאָגישע פּשטנות ניט, און דער וועבזייַטל מייַדט זי אויס בכוונה.

וואָס דער משל היט אָפּ איז אַ ממשותדיקער בנינדיקער ענין. אין יעדן חשבון פון השפעה קומט עפּעס פֿאָר צווישן דעם אָנקומען און דעם אויסדרוק, און יענץ עפּעס איז ניט קיין פּאַסיווס.

דערפֿאַר באַשטייט דער ראַם אַז די קבלה איז אַ טעטיקייט. דער מקבל איז ניט קיין פֿלאַך פון וועלכן דער ליכט שפּרינגט אָפּ. דער מקבל איז דאָס אָרט וואו דער ליכט ווערט אַ לעבן.

דער אין־סוף דאַרף ניט קיין חדר; דער באַגרענעצטער יאָ. די צייַט, דער העלם און די פּאַמעלעכקייט זענען ניט קיין חסרונות פון דער באַשאַפֿענער מציאות. דאָס זענען די תנאים אונטער וועלכע עפּעס וואָס איז אויפֿגענומען געוואָרן קען ווערן עפּעס פֿאַרגופֿטס.

צו לאָזן זאַכן נעמען די צייַט וואָס זיי נעמען. אַ גרויסער טייל פון דער עבודה באַשטייט אין טראָגן דאָס וואָס איז אויפֿגענומען געוואָרן דורך אַ צייַט אין וועלכער עס דוכט זיך אַז גאָרנישט קומט ניט פֿאָר.